شازده کوچولو و بیقراری - دل نوشته های یک پسر خوب
شنبه 6 آذر‌ماه سال 1389

شازده کوچولو و بیقراری

فرشته های باغ همسایه سرک میکشند از دیوار احساسات یخ زده قلبم

                                                         

دستان و رگهایی که با سرمای احساساتت جریحه دار میشود

                                              

افتادن در باتلاق کویر زندگیم ، از دیگر شاهکارهای احساسات سرد توست 

                                                        

زود پیدا میکنم دفترچه خاطرات بی تو بودن را ، چه بیقرارم در یافتن تو 

                                                         

با آغوش گرمت ، باز پذیرای احساسات من هستی ، ولی دیر رسیدم و در کویر زندگی غرق شدم

                                  

بیقرارم برای رفتن ، برای رسیدن ، برای مردن و برای با تو بودن 

                                                          

بیقرارم برای درکنارت بودن ، احساسم تهیست ، برای نگاه کردن در چشمانت 

                                         

چه صادقانه میگویم ، میخواهم بروم ، تو دیگر نیستی برای با من بودن  

                                               

مرا در کویر رویاهایم سوزاندی ، شاید سوختن عادتی باشد برای من 

                                                   

سرزمین کویری مرا آباد کردی با نگاهت ، ولی چه زود ویرانش کردی  

                                         

ای کاش بمانی در کنارم تا سوختن مرا نظاره کنی ، شاید از شعله های من احساساتت دوباره گرم شود 

                                                                    

شاید شاید شاید ، تکرار روزها و لحظات ماست این شایدها  

                                                 

                           

                                           

                                                                  

خیلی گرفته بود امروز ، روز خنثایی بود 

                                                               

شازده کوچولو درگیرکارای هر روز و درگیریهاش بود 

                                                        

منم بیقرار ، بیقرار برای با ... بودن ، برای در .... گرفتن ، برای ...... 

                                               

امروز کلا به بیقراری گذشت ، شاید فردا بهتر باشه 

                                                           

ولی امیدی نیست ، شازده کوچولوی خودم ، هم فهمیده  

                                                 

بیچاره اونم مثل من عادت کرده به بیقراری