زمستون - دل نوشته های یک پسر خوب
پنج‌شنبه 30 دی‌ماه سال 1389

زمستون

شیشه های شکسته ، بی تفاوت از سرما

                                                                   

پنجرههای بسته ، دهن کجی میکنن به رهگذرها

                                                                     

گنجشکها جیک جیک کنان ، به دنبال سرپناه ، شایدم غذا

                                                                             

لذت دیدن از پشت پنجره ، میخوام پنجرهها رو باز کنم ، ولی سرمای آدما  نمیزاره 

                                                                 

 آدمهایی که بی تفاوت له میکنن برفهای آسمونی رو ، شاید قسمتشون همین باشه 

                                                             

شاید غرور آدمها باشه که خورد میشه ، مثل صدای برف زیر پاها  

                                                                 

جون میگره زمستون  

                                                            

میاد که بگه فراموش داره میشه زمستون سرد آدما 

                                                                        

کنار شومینه گرم و راحت ، روی صندلی ، عقب ، جلو ، عقب ، جلو ، ................

                                                             

راحت میشه باز وجدانمون ، وقتی که دون میریزم برای گنجشکهای پشت پنجره

                                                                    

دوباره نگاه میکنم به پنجره و غرق در بازیهای افکار طرد شدم

                                                               

سکوت میکنم ، شاید زمان به احترام من ، باز هم سکوت کنه 

                                                                                           

صدای شازده کوچولو رو میشنوم ، توی سرماست

                                                                    

باید برم نجاتش بدم ، قبل از اینکه زیر پاها له بشه ، مثل برفا