بازم بیقرارم ، بیقرار - دل نوشته های یک پسر خوب
سه‌شنبه 17 اسفند‌ماه سال 1389

بازم بیقرارم ، بیقرار

زمزمه های روشنایی شب و تاریکی روزهای تلخ تنهایی  

                                                                  

صدای باهیچ بودن که پرده شب رو میدره  

                                                          

ارضاء شدن کودک درون از بیرون  

                                                      

مادامی که سکوت حاکم باشه تنهایی فریاد میزنه  

                                                      

نگاههای ملتمسانه ، غرور رو از بین می بره  

                                                          

وقتی تنهایی و سکوت توی تن ریشه کرده و هر روزت رو به لجن میکشه و خودش رو بزرگتر  

                                                     

خاطره هایی که بود و نبودش ، دنیای پوشالی کسی رو تغییر نمیده  

                                                          

کمی پوچی ، کمی دلبستگی ، کمی تشویش ، بیشتر ترس 

                                                               

جملات تکراری که بیشتر از روی اجباره تا عادت ، شایدم زائده افکار زخمی  

                                                   

نمیدونم چرا انگشتش رو گذاشت روی لبم و فشارش داد ، من رو محکوم کرد به سکوت  

                                                             

آروم ، ساکت ، مثل همیشه همون لبخند ، بازم توی خودم شکستم  

                                                            

شاید توی یکی از همین شبای روشن غرق بشم  

                                                                 

بازم بیقرارم ، بیقرار